Oto cała ja

 Nie należę  do chorowitków .Choruje rzadko i raczej choroby" przechodzę,' Musi mnie już naprawde  bardzo zmóc,zebym się położyła.Ale  niestety z kazdym rokiem jestem starsza i organizm sie buntuje.Tym razem nie udało mi sie  go  oszukac  i wylądowałam w łozku i  na dodatek z L-4.Przeleżałam  bite trzy dni,Lezałam  i tak sobie myslałam.Choroba  chorobą  ale najgorsze to że jestem w domu sama ,nie licząc psa.I teraz zrozumiałam powiedzenie  " ze nie ma kto szklanki wody podac" Faktycznie  mnie nie miał  i bardzo mnie to rozżaliło .Chyba  uświadomienie sobie tego faktu bardziej wpłynęlo na moje samopoczucie niz sama choroba.Owszem były telefony,czy mi czegos nie potrzeba, czy mam wszystko.Odpowiadałam ze owszem mam wszystko ,niczego nie potrzebuje.I słyszłam westchnienei ulgi  po drugiej stronie,,takie cichutkie westchnienie....Faktycznie miałam wszystko ,ciepłe łozko,lekarstwa ,które kupiłam po drodze ,idac od lekarza do domu.miałam tez co" rzucic na ząb."Chociaz jedzenia akurat najmniej mnie intersowało.Brakowało mi obecnosc drugiej osoby.Brakowało mi  pytań j,,jak sie  czujesz?,Lepiej już,, może  chcesz soku   a moze  zmierz  goraczke  idt itp...Czyli brakowało mi kogos  kto by się sie mna  poopiekował...Ciezko jest chorowac w samotnosci  oj cięzko ...POczułam sie taka niepotrzebna,,taka zapomniana , taka niczyja.....

No cóz musze sie przyzwyczaic zeteraz bede tylko "SAMOSWOJA"